مسئولیت...

بزرگترین مشکل جامعه ما بی کفایتی ماست در هر امر ، از مقام های دولتی که بجای انجام مسئولیت خود سعی در سوء استفاده از منصبشان دارند گرفته تا حتی یک دانش آموز که بجای انجام تکالیف و درس خواندن سعی میکند تقلب کند برای رسیدن به نمره ای که حقش نیست ؛ همه و همه دست به دست هم داده اند تا به روشی از مسئولیت خود سرباز زنند و این خود گامیست به سوی عقب ماندگی در هر زمینه ای تا جایی که شرایط جامعه به وضع حال حاظر افتاده که فقط خدا به داد این مردم کوردل برسد که نمیخواهند بپذیرند اشتباهاتشان را و هرکس گناهش را به عهده شخص دیگری میاندازد و بعضی مقصر همه چیز را خدا میدانند

مسئولیت پذیری شامل هر چیزی و هرکاری میشود که ما در طول زندگی خود انجام میدهیم گاهی مسئولیت های جمعی و گاهی فردی.
اگر از خود خدا شروع کنیم هیچگاه نمیشود خدا به بنده اش بگوید خب من تورا آفریده ام و حالا خود زندگی کن و به من کاری نداشته باش و منم به تو کاری ندارم درصورتی که این همه پیامبر و ادیان فرستاد برای هدایت ما این یعنی مسئولیتی که خداوند در مقابل بنده اش دارد و آنرا پذیرفته و بنده اش را به حال خود وا نگذاشته.
یا مثلا نمیشود پدری یا مادری از یه سنی به بعد به فرزند خود بگوید ما دیگر هیچ مسئولیتی نسبت به تو نخواهیم داشت و انگار دیگر پدرو مادری نداری برو و ادامه زندگی ات را خودت بساز . حتی اگر مسئولیت مادی را از خود سلب کنند باز پدرو مادرند و واسطه ی به وجود امدن فرزندی هستند که مسئولیت اورا پذیرفته اند و تا زنده هستند باید پدر و مادری کنند برای فرزندشان و او را به راه درست راهنمایی کنند و به او قدرت تصمیم گرفتن و فکر کردن و پذیرش مسئولیت بدهند حتی اگ فرزند پنجاه سالش بشود باز شاید نیاز پیدا کند به حمایتی از جانب پدر و مادر پس مسئولیت آنها تا اخرین روز زندگیشان نسبت به فرزندشان تمام نمیشود.

و یا معلمی که مسئولیت اموزش دانش اموزانی را به عهده گرفته نمیتواند حرف الف را به آنها یاد بدهد و بگوید خب بقیه حروف رو خودتون پیدا کنید و یاد بگیرید این بدیهیست که معلم واسطه یادگیری دانش آموزانی است که مسئولیت آنهارا از اول مهر قبول کرده و تا پایان اردیبهشت باید به اندازه مسئولیتش آنهارا اموزش دهد

کمی دقیق تر شویم ...
انسانی که چک میدهد مسئولیت دارد اگر قسم میخورد مسئولیت دارد اگر قول میدهد وعده میدهد حرف میزند یا مینویسد همه و همه قبول مسئولیت است اگر معیار انسانیت باشد اگر انسانیت رو یاد بگیریم و براش حد اقل تلاش کنیم زندگی پر میشه از خوشبختی از زیبایی

و مورد اخر ..

عشق

کسانی که عاشق یکدیگر میشنوند یا یکدیگر را آگاهانه عاشق خود میکنند به وصال میاندیشند و از آن سخن میگویند چرا این مسئولیت رو نمیبینند؟ چرا مسئولیت کاری که با احساس شخص مقابل کردن را نمیپذیرند ؟ عشق هم مسئولیت دارد یک کار شراکتی است نمیشود گفت خب تا اینجای راه عشق را با هم امدیم بقیه اش را خودت برو در حالی که عشق یعنی یکی شدن دو انسان عشق یعنی یک قلب یک روح یک فکر و یک شخص که ب سوی مقصدی در حرکت است

مگر میشود یک دست به جهتی برود و دست دیگر در جهت مخالف از بدن جدا شود و راه خود را برود؟ عشق یعنی آنکه من و تو یکی میشویم یعنی بخاطر علاقه شدیدی ک بهت دارم میشوم پنجاه درصد انسان و از تو میخوام تا تو هم پنجاه شوی تا با هم یک انسان واحد رو بسازیم.

ای کاش کمی روی زبان هایمان حساس باشیم...

چرا که حرکتی که زبان میکند چه حرف باشد چه قول باشد چه وعده باشد چه قسم باشد فرقی با چک یا سندی که صادر میکنیم ندارد این روزها عادت کرده ایم مسئولیت خود را محدود کنیم به اسنادی که ثبت شده باشند.

ولی رسم انسانیت درین دنیا اینگونه نیست ما انتخاب شده ایم توسط خداوند برای مسئولیت پذیری ؛ مگر چقدر زنده ایم و زندگی میکنیم و هدف ازین دنیا چیست اگر مسئولیت هایمان را زیر پا بگذاریم ؛ در نهایت چه چیزی نصیب ما میشود از مادیات دنیا؟ تنها چیزی که با خود میبریم روحی است که با اعمالمان شکل گرفته از خداوند میخواهم با روح پاک ازین دنیا سفر کنیم و همه به یاد بیاوریم که به جای فرار ، مسئولیت هامون رو بپذیریم...