روز حسرت

امروز حسرت و بغضی دارم بی پایان جا ماندم از قافله عشق و هر لحظه به یاد پارسالم که مثل امروز رسیدم به کربلا و چقدر دلم تنگ شده برای لمس آن لحظات شیرین؛ لحظاتی ک در سخت ترین شرایطه دوست داشتنی عمرم بودم لحظاتی که دنیا را فراموش کرده بودم و هیچ دغدغه ای نداشتم و همراه با سیل عظیم جمعیت حرکت میکردم تا به اولین دیدار برسم حال که دور ماندم از اربعین واقعی تازه قدرش را میدانم و فهمیده ام که ما اسیریم در جسم دنیایی خود ولی روح ما خیلی قوی تر و بزرگتر است چرا که در اوج مریضی و بیماری جسمی در کربلا باز هم درد جسمی تبدیل شده بود به لذت روحی. لذتی که قدرت میداد تا روی دو پا بایستم و عازم شم برای زیارت چرا که در کربلا بیشتر از آن که جسم خود را حس کنی و به آن توجه کنی حس نزدیکی به روحی را خواهی داشت که خدا در تو دمیده و عظمت هستی را در میابی و جزئی از آن میشوی و هیچ چیز نمیتواند مانع رسیدن تو به بین الحرمین شود جایی ک نه پای رفتن داری ن دل ماندن پشت سرت حرم است و رو ب رویت نیز حرم دوست داشتی دو جسم داشتی تا هردوجا را با هم میرفتی و مجبور به دل کندن نبودی برای رسیدن..

امروز دلتنگ جایی هستم ک هزاران کیلومتر با خانه ام فاصله دارد اما در اوج غربت همانند خانه ی خودم میپندارمش و ای کاش آنجا بودم یک لیوان چای عراقی خستگی ام را کم میکرد صدای بلند مداحی های مختلف در گوشم میپیچید بوی خاک و سیگار در مشامم حس میشد و چشمانم به هر سو که مینگریست انسان هایی را میدید از سراسر دنیا که عاشقانه و بدون چشم داشت مادی یا در حرکتند و یا در حال پذیرایی و این گونه با تمام وجود لمس میکردم قدرت اتحاد را اتحادی که اباعبدلله در راه آن به شهادت رسید تا در برابر ظلم متحد بشویم و با آن مبارزه کنیم..

یا علی