خاکستری

من و تمام کسایی که میشناسم داریم توی همچین کثافطی زندگی ک ن نفس میکشیم و عادت کردیم به همین وضع و همیشه عادت کردن ب چیزی بد تر از خودشه.روزها رو سپری میکنیم خیانت میکنیم دروغ میگیم تهدید میکنیم به تمام معنا استخوان های همدیگرو خورد میکنیم و اخرش از قوی تر بودنمون خوشحالیم و از انجام کار درست برای بقیه سخنرانی میکنیم و توقع داریم ادم ها باورمون کنن

باور... باور آن است ک مارا میسازد و مخفی میکند از کل جهان باور معیار قضاوت ما بر دیگران است باور توانایی انجام هرکاری است باور یعنی من یعنی تو یعنی هرچیزی ک بین ما وجود داشته دارد و خواهد داشت..اما مهم ترین بخشی ک هیچکس توجه نمیکند این است ک باور تغییر پذیر است مثل همان پسر بچه ای ک از کودکی هزاران درد کشیده همیشه بزرگتر از سنس مجبور به رفتار بوده و وقتی در مدرسه هم کسی اورا قبول نداشت و تحقیر شد رو آورد به زور و باور کرد ک قدرت بدنی تنها چیز اندکی است ک اورا از بقیه جلو میاندازد و کارش را تا سال ها راه میاندازد پس با رویه اشتباه بزرگ شدو نتیجه گرفت تا وقتی ک در نوجوانی ضربه خورد و فهمید باید شخصیتش را شکل دهد و اما حیف ک دیر شده بود و راه جبرانی نداشت برای گذشته ولی باورهایش بالاخره تغییر کردند اما آیا خودش را میبخشد ؟ ن.. تنها کاری ک میتوان انجام داد آن است ک دیگر از تنوانایی فیزیکی اش استفاده نکند و این عهد رو سال ها نگه داشت.. حالا سوال اینجاس این پسر ک تغییر کرده لایق بخشش هست؟ یا هر گناهو خطایی ک انجام بدی تا اخر عمر بخاطرش باید تنبیه شی ؟ اگر شما اون پسر بودین چی؟ چجوری خودتونو قضاوت میکردین؟ اصلا چرا یکبار بجای قضاوت دیگران خودمونو قضاوت نکنیم؟ چرا بخشیدن دیگران اینقدر سخت هست ولی درباره خودمون خیلی راحت کنار میایم؟ کدوم ادمی وجود داره ک اشتباه نداشته باشه؟ وقتی یه گناه کار رو میکشیم خودمون هم قاتلیم...

بارها قضاوت شدیم توسط ادم هایی ک هیچ کاره بودند تحقیر شدیم ضربه خوردیم از نا آگاهی و خودخواهی دیگران و تنها دلیلش این است که همه باور دارند که بی اشتباهن و حق قضاوت دارند. خود را ظاهرا جای دیگران میگذارند و حکم صادر میکنند و قصاص..همه باور دارند ک خدایی بی نقص هستند بر روی زمین! درحالی ک خود خدا اگر نا امیده اگر این همه نامردی و دو رویی میبینه چرا مخلوقشو نگه داشته چرا نامه ی عذر خواهی بخاطر خلقتش نمینویسه و تمام انسان هارو نابود نمیکنه ؟

من به این باور رسیده ام ک حتی خدا هم باور داره ک این دنیا این جهان فقط یک رنگه ن سیاه ن سفید .. خاکستری..رنگ واقعیه ما انسان ها خاکستریه و باید بپذیریم در عمق سیاهیه ما ذره ای نور وجود داره باید قبول کنیم یه قاتل میتونه یه عاشق باشه یه زن بدکاره میتونه مادری نمونه باشه یه دروغگو میتونه یه ادم مهربون باشه و یه قاچاقچی میتونه پدری خوب باشه حتی یه نابود گر میتونه تعمیر کننده باشه

من هم اشتباه کردم ..بارها و بارها ولی دیگ فرار نمیکنم ازشون تا قضاوت نشم دیگ دست پیش نمیگیرم تا عذاب نکشم میخوام باهاش مقابله کنم میخوام شجاع باشم و کاش کسی خودشو جای من قرار نده بخدا شاید بعضی از شما ک قضاوت میکنین اگر در شرایط یکسان بودین کار بدتری انجام میدادین بجای حکم دادن برای بقیه بیایم حکم خودمونو صادر کنیم اشتباهات خودمونو پیدا کنیم و مقابله کنیم باهاشون سعی کنیم هرکسی ک هستیم در هرجایگاهی تا حد توانمون اشتباهاتمونو جبران کنیم

جبران کردن سخت ترین کار دنیاست. جبران کردن یعنی دیگ از فکر کردن به اشتباه شرمنده نباشیم و شاید صد سال طول بکشه تا این اتفاق بیوفته اما نباید نا امید شد نباید جبران نکرد و کاش گاهی بعضی از ادم ها بهمدیگر شانس بدن برای جبران برای حفظ چیزی ک سال ها بخاطرش جنگیدن.. کاش نزاریم بشکنه آینه دوستی گاهی با جبران گاهی با عشق و گاهی با گذشت و مهربانی میشه یک یا چند زندگی رو از مرگ و نابودی نجات داد و اون موقس ک لبخند خدارو میبینیم...
و هر کس نفسی را حیات بخشد مثل آن است که همه مردم را حیات بخشیده.
سوره مائده آیه ۳۲

یا علی

پ.ن: ای کسی که عزیز ترینی برام منو ببخش بابته بچگی هام و حتی اگ قادر به بخشیدن نیستی فرصتی بده تا جایی ک در توانم هست و زنده ام جبران کنم

لطفا در اوج این سختی کنارم باش و کمکم کن..